Taşın Kırılması Beyanında Yazılmış Şiirdir

CXQ9HfjWsAAkHRV

 

Bir kez daha dökülüyor boğazımdan ejderha kanı
Dört bir yanımı sardı: kaygı
Fark ettim yetmezliğini aklımın
Fark ettim tam da yetmezliğini beslerken ciğerlerimin

Nasıl oluyor da birdenbire;
Sokağın başında derme çatma bir alkol
İçeri girdiğim an da bir çocuk gibi büyüdü; tereddüt
Yalandan bir sohbet gibi her masada kesik birer kol

Bana sakal bıraktın deyin, öyledir
Bu sizin bildiğinizdir.
Her şey sizin bildiğiniz, değildir
Meyhaneciler öldü!
Yaşasın barmen !
Nerde mi?
İşte tam orada; içilmiş iki şişe konyak!”

Vaktin geldiğini
Sudan anlıyorum, ayın yansımasından
Bahçelerin bir daha çiçek açmak için solmasından
Evlerdeki dolap raflarından
Ve sevmeye başladığımdan ipekli kumaşları

Giyinip kuşanıp da yol alıyorum
Damlarına kuşlar tüneyen
İçinde öpüşmeleri, okşamaları, karakterli memeleri olan eve
Yaklaştıkça, incinmiş şavkım cam göbeği renginde

Varmak. Bir kapıya çıkması patikanın
Dışarı mı açılır içeri mi?
Tak tak. Çalındı çok önce zamanından
Tak tak. Kafamın içinde akışkan eller

Gayet alafranga bir kokteyl, bak işte bunlar sesi olmayan sesler
Hiçbir kulak yok onları anlamaya
Adamım bunların yaşamı martaval
Yaz geldi
İyisi mi yalnızlığına yeni açmış giyotinler al.
bir terslik var
kez daha değişiyor doğru bildiğim
Kendimi hikayenin hiçbir yerinde buluyorum
Yürüdükçe gölgeye düşüyor adımım
Ki gölgem portakal bahçelerinde
Yokmuşçasına açar
Usum uslanmadı gitti
Her yeni dalgada biraz daha mora kaçar

Gözlerim acıyor, bir bakılmazdan
Mütemadiyen nar çanağı yüzümdeki bilyelerim
Hep bir uyumaya yatıyorum
Yani kimi sözlüklerde seni görmeye
Ki ne zaman ayılsam, bir bar taburesinde seni izlemeye görsün
Bir adam –ne kötü yaşam-
Herkes sanki hep sana bakmakta
bir bakılmazdan yadigar;
Kaburgalarım kırılmadı mı bunca zaman
Göğüs kafesim yerinden çıkmadı mı
Beklerken
Seni düşündükçe diken diken olan tüylerimin batmadığı yer kaldı mı?

Düşmemek için nasıl da bağlanır ayakkabı bağcıkları
İşte öyle bağladın bileklerini aklımın ortasına
Ellerimi açtığım gökyüzü başka bir gezegen diye kandıkları
O da buraya ait, olmamanın evi; dünya

Nereye gidersem gideyim
Hangi esrimeye dalarsam dalayım
Değişmiyor.
Biliyorsun, düşkünüm.
Eteklerinde asılı duran geceye.

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s